باب كسوة الكعبه » و در « سنن ابى داود - سنن ابى داود - ص 317 » ص 317 و « سنن ابن ماجه « - سنن ابن ماجه - ج 2 ص 269 » ج 2 ص 269 و « سنن بيهقى - سنن بيهقى - ج 5 ص 159 » ج 5 ص 159 و كتابهاى ديگرى آمده است . ( 704 . ) كلينى در كتاب « كافى كلينى - كافى - ( كتاب الحدود ) ج 7 ص 264 » ج 7 ( كتاب الحدود ) ص 264 اين سخن را نقل كرده . در به دو نظر اين سخن مبهم به نظر مىرسد و ابهام آن به واسطه كلمهء « عروض » است ولى پس از دقت معلوم مىگردد كه « عروض » به معناى « ساير مردم » است لذا ابهامى باقى نمىماند و معنا چنين مىشود كه يكى از اين دو سارق ، خود از بيت المال بوده و ديگرى از ساير مردم . ( 705 . ) اين سخن قسمتى از يك روايت طولانى است كه در « تحف العقول - تحف العقول - ص 154 » ص 154 آمده است . ( 706 . ) امام عليه السلام در ضمن اين سخن ، پرده از اين حقيقت برداشته كه علم به تنهائى فايده‌اى ندارد بلكه علم مقدمهء عمل است ، و اگر به آن عمل نشود جهل خواهد بود ، چرا كه با جهل تفاوتى ندارد ، و همچنين يقين اگر به دنبال آن اقدام به عمل نشود ، در حقيقت شك است . زيرا شك و ترديد است كه مانع از عمل مىشود ، اما يقين عمل را به همراه مىآورد . ( 707 . ) اين سخن را « نويرى » در كتاب « نهاية الارب نويرى - نهاية الارب - ج 3 ص 336 » ج 3 ص 336 با